• Kelly Petrie

    Richard van Hoek

Door merg en been

Je hebt allemaal wel eens zo'n dag. Zo'n 'alles is stom dag'. Letterlijk bij mij, je stapt met het verkeerde been uit bed. Ik tob al twee weken met een blessure aan mijn linkerbeen. Overbelast? Een ontsteking? Geen idee. Pijnlijk wel. Na wat gekraak bij de fysio en gerichte oefeningen die ik tweemaal daags moet toepassen keerde ik huiswaarts. Als je vier keer per week traint en dan ineens zo beperkt wordt (lees: ik kan mijn sokken niet meer zelf aan doen) dan is dat lastig te accepteren. Rust en oefeningen dat was waar ik het de komende dagen misschien weken mee kan doen. Voor diegene die nooit sporten of trainen, ja daar zit volgens mijn personal coach verschil tussen, dan is verplichte rust een opgave. Het is als tegen een verstokte roker zeggen geen sigaret meer aan te raken. De gelegenheidsdrinkers die elke dag een gelegenheid vinden voor een alcoholische versnapering de fles af te nemen. Je snapt hem wel, frustratie ten top. Maar om de blessure niet te verergeren hield ik me aan de door de specialist voorgeschreven instructies. Bij dag vier van pijn en een humeur om niet om over naar huis te schrijven werd ik nog verdrietiger toen mij via de ochtendradio het bericht ter ore kwam dat het levenloze lichaam van de vermiste Anne Faber gevonden was. Voorspelbaar, maar niet minder heftig. Aangeslagen arriveerde ik op mijn werk waar ik tijdens het opstarten van mijn pc van bovenaf door het raam naar de alweer muurvaste ochtendspits keek. Ik, die de luxe heb in een kwartier op de fiets aan de slag te kunnen, werd door het volgende nieuws als een mokerslag van mijn al wankele benen omver geworpen. Dodelijk ongeluk op de A15 bij Sliedrecht. Ook wist ik na een paar minuten om welke 28 jaar jonge vrouw het ging. Totaal ontdaan. Ik heb haar mogen leren kennen als een bruisende persoonlijkheid. Vol met levenslust en plannen. Toen ze hier een aantal jaar geleden 'Loox Hair, Beauty & Wellness studio' in Sliedrecht opende was ik bijna net zo enthousiast als zij. Natuurlijk was mijn eerstvolgende kappersbezoek bij haar! Ik vind het altijd een teken van lef en doorzettingsvermogen als mensen ervoor kiezen te ondernemen. En zij deed dat!

Deze mooie jonge vrouwen waren zomaar ineens van ons weggenomen. Te erg, te pijnlijk. Pijnlijker dan niet kunnen trainen door een zeer been. Veel frustrerender dan verplichte lichamelijke rust. Ik kan tenminste nog iets. Ik leef. Was ik vriendinnen met ze geweest? Nee.. maar ze waren mijn leeftijd. Ik zit ook in weer en wind op de fiets en als de afstand te ver is zit ik in de auto. Het komt ineens akelig dichtbij. Zo dichtbij dat het besef elke dag dat je op mag staan en ook weer veilig thuis mag komen, al is dat met een zeer been of een niet al te best humeur, een feestje is dat je moet vieren. Nee, dit hoeft niet gelijk met ontpoppende kurken. Dat besef is voor mij al voldoende. De 'alles is stom dag' werd door deze twee berichten niet beter, maar zette mij letterlijk wel weer met beide benen op de grond.

Kelly Petrie