• Joost Schelling

    Richard van Hoek

Een goed afscheidswoord

Afgelopen zondag mocht ik voor het laatst voorgaan als dominee van de Gereformeerde Kerk Sliedrecht. Na ruim 5 jaar nam ik afscheid van deze kerk. Aanstaande zondag hoop ik mijn eerste dienst als predikant van de Kruiskerk in Woerden te leiden. Daarmee wordt een nieuwe fase ingeluid en kan het inwerken en kennismaken daar gaan beginnen.

De voorbije weken mocht ik (opnieuw) ervaren wat een weldaad het is, als je op een goede manier afscheid van je werk kunt nemen. Dat genoegen mocht ik bij de vorige overstap (begin 2012 van de landelijke kerk naar Sliedrecht) ook al smaken. Je wordt uitgezwaaid met woorden van dankbaarheid en waardering. Tegelijk krijg je mee dat je - wat de afscheidnemende plek betreft - niet weg hoeft te gaan. Goed afscheid nemen betekent met elkaar nog mooie herinneringen ophalen en zeggen dat het in de tijd, die achter je ligt, prettig en plezierig samenwerken was. Goed afscheid heeft wel een groot nadeel: het versterkt de heimwee naar je oude baan als het op je nieuwe plek anders loopt dan gedacht. Zo ervoer ik dat althans in het begin in Sliedrecht en straks ook vast in Woerden.

De ervaring van goed afscheid nemen mocht ik nu dus weer meemaken. Van zowel binnen mijn kerkgemeenschap als van ver daarbuiten mocht ik goede woorden ontvangen, ook van u als lezer van deze columns. Heel hartelijk dank daarvoor! Het is zeer bijzonder als mensen, die voor mij wildvreemd zijn, op je afstappen om te zeggen hoe graag ze 'deze stukkies' in het Kompas lezen. Zulke waardering doet ieder mens goed, ook deze dominee! Maar toch moet mij ook iets van het hart. Sinds december, toen ik bekend maakte, dat ik mogelijk zou vertrekken, kreeg ik ineens veel meer positieve feedback. Op preken, columns, mijn aanwezigheid in het dorp. Gelukkig ben ik er niet van naast mijn schoenen gaan lopen (zegt mijn omgeving). Vooral rond een vertrek teruggeven wat goed was, dat is toch vreemd? Zouden we dit soort goede woorden niet veel vaker tegen elkaar moeten zeggen? Waarom wachten totdat iemand vertrekt of met zijn werkzaamheden besluit te stoppen? …of moet stoppen? Dit gevoel werd bij mij versterkt toen ik las, dat er bij Boskalis veel banen vervallen. Of neem de reorganisaties van het laatste jaar bij IHC of de Rabobank. Bij die bedrijven werken mensen die ook graag goed afscheid zouden nemen. Op een manier zoals ik dat mocht doen. Die ook graag horen hoe gewaardeerd ze werden in hun werk. Dat kun je natuurlijk nog steeds zeggen, en dat gebeurt ook, maar ja, als je de laan uit moet, klinken die woorden toch wat wrang. Dus laat elkaar gewoon altijd weten wat je van elkaars werk vindt. Daar knapt iedereen van op!

Oh ja, nog over die heimwee…. Als u mij straks gewoon in de supermarkt boodschappen ziet doen, dan is dat geen heimwee, maar praktisch. Tot 6 juli zullen we nog in Sliedrecht blijven wonen en houdt u nog twee columns van mij tegoed.

Joost Schelling