• Romy den Otter

    Richard van Hoek

Een stinkend zaakje

Ken je dat? Je denkt ontspannen een wandeling te maken door het parkje, totdat opeens je innerlijke rust wordt verstoord door een nare geur die je neusgaten binnendringt. Je krijgt al een bruin vermoeden van wat er zich onder je schoenzool afspeelt, maar om toch zeker van je zaak te zijn, til je je voet op ter controle. Helaas word je hypothese bevestigd en heb je zojuist in de drol van een schattige golden retriever gestaan. Ik durf te wedden dat ik niet de enige ben die dit is overkomen. Nu moet ik wel vertellen dat ik graag in het gras loop, waar de kans om in de uitwerpselen van andermans hond te staan aanzienlijk groter is dan wanneer je netjes op de stoep blijft wandelen. Maar zelfs daar zijn je schone schoenzolen tegenwoordig niet meer veilig. Dit vind ik toch vervelend, zeker omdat onze burgemeester veel vertrouwen heeft gesteld in de hondenbezitters van Sliedrecht. Ze zouden namelijk verantwoordelijk en beschaafd genoeg zijn om de poep van hun lieve beestjes gewoon, netjes verpakt in een plastic zakje, in de prullenbak te deponeren. De regel dat baasjes die de drol van Benno het oprapen niet waard vinden een boete moesten krijgen, kon dus wel geschrapt worden. Aangezien ik zelf uitga van het goede in de mens, begrijp ik dit nobele streven van onze burgemeester en ik waardeer zijn vertrouwen in de Sliedrechters die hun trouwe rakkers tijdens de wandeling vergezellen. Jammer dat hij stank voor dank krijgt. Nu de baasjes geen boete meer boven het hoofd hangt, kleuren de grasvelden van Sliedrecht steeds bruiner. En dat komt niet door de vallende blaadjes die de naderende herfst met zich meebrengt. Ik gun niemand een boete hoor, maar ik hoop wel dat degenen die de poep van hun hond gewoon laten liggen, een keer zelf in een flinke drol zullen staan.

Romy den Otter