• Suzanne Heikoop | SHe Fotografie

Elke stem telt

Gisteren kon er worden gestemd. De zeven partijen die in onze gemeente meedoen, hebben maandenlang hun beste beentje voor gezet. In het dorp staan op verschillende plaatsen van die grote afficheborden. Om lantarenpalen zijn affiches gehangen. Wat zijn ze druk geweest. Ook inhoudelijk: de lokale politiek lééft. Thema's als duurzaamheid, luchtvervuiling, woningentekort worden druk besproken. Wel of niet bouwen boven de spoorlijn? Er is heel wat af gediscussieerd. Ik denk dat de kandidaten blij zijn dat het circus nu weer is afgelopen. Maar ze mogen natuurlijk niet achterover gaan leunen. Nu begint het pas! Het leuke vind ik dat twee van onze kinderen stemgerechtigd zijn, zoals dat heet. Zij zijn daar, tot mijn tevredenheid, echt mee bezig. Mijn zoons hebben een stemwijzer ingevuld en stimuleerden mij om dat ook te doen. Discussies aan tafel over welke partij het beste programma heeft, dáár hou ik van. Denk goed na. En beslis zelf.

Ik kom uit een nest waarin ik duidelijk gestimuleerd werd om naar de stembus te gaan. Het is immers een voorrecht: dat je in een land leeft waar je mag stemmen. Dat besef werd er met de paplepel in gegoten. Niet-stemmen is geen optie. Mijn vader zat zelfs een tijdje in het plaatselijke bestuur van de RPF in Barneveld. Totdat daar in 1985 gedoe was binnen de partij. Hij kon daar niet tegen en stopte ermee. Enkele jaren voordat het zover was, was hij een keer vergeten te stemmen. Huh? Mijn vader? De man die op zaterdagochtend in de weer was om in heel Voorthuizen posters te plakken? Avonden en nog eens avonden lang vergaderde over politiek? Hoe kón het bestaan dat hij vergat te stemmen? Dat kwam zo. Op de dag van de verkiezingen gingen mijn ouders naar Enschede op verjaardagsvisite bij mijn oom of tante. Ergens bij Deventer kwam mijn vader erachter dat hij zijn democratische plicht verzaakt had. Hij wilde zelfs nog omdraaien, maar dat kon mijn moeder tegenhouden: 'Die ene stem maakt echt niet uit'. Dit voorval heeft hij vaak moeten horen. Mijn oudere broers probeerden hem wijs te maken dat de RPF op één stem na een zetel gemist had. Ik denk niet dat mijn vader dat geloofde. Maar hij is daarna nooit meer vergeten te gaan stemmen. En ik heb eraan overgehouden dat ik voor de zekerheid maar gelijk 's morgens vroeg naar de stembus ga. Je weet het maar nooit…

Geert van Dijk