• Joost Schelling

    Richard van Hoek

Hoopvol samen

Het kan u vast niet ontgaan zijn, maar na afwezigheid van jaren presenteerde de Gereformeerde Kerk Sliedrecht dit weekend haar musical Mozes. De laatste grote producties (Saul, Esther) waren nog in de oude Bonkelaar en trokken toen volle zalen. Nu was De Lockhorst de locatie waar tweemaal voor een uitverkochte zaal gespeeld werd. En achteraf hadden dat misschien nog wel 1 of 2 voorstellingen meer kunnen zijn. Bij dit soort producties mis je wel een zaal als de Bonkelaar, ondanks de fantastische inzet van de uitbater van het partycentrum. De zaal is qua entourage wat gedateerd aan het raken. En voor goed toneel moet er wel extra licht en geluid worden ingekocht, het is immers geen theater. Tegelijk we hebben tenminste wel zo'n locatie, dus laten we er ook scherp op blijven dat dit een goede plaats blijft voor juist dit soort bijeenkomsten. Persoonlijk mag er van mij ook nog een bewaakte fietsenstalling bij De Lockhorst worden geplaatst, maar dat is vooral het persoonlijk leed van dit weekend.

Mozes werd gespeeld door zo'n 80 vrijwilligers. En in zo'n grote productie ervaar je ook hoe je elkaar hard nodig hebt om met elkaar een mooie musical te realiseren: klein en groot, jong en oud, begaafd en minder begaafd, speler en zanger, podiumbouwer, naaister en geluidsman, pleziermaker en talentvolle speler. Je maakt het met elkaar tot een productie. Je helpt de ander als die zijn tekst niet meer weet door daarop te anticiperen. Geluid denkt mee met de zang, kleedsters geven advies aan de make-up. Want ook al spelen de hoofdrolspelers nog zo goed, zonder goed licht, geluid, kostuums, muziek en een gevulde maag, zou het toch niet zo mooi eruit hebben gezien. De een dient de ander. Geen sterallures of diva-gedrag, iedereen was op elkaar betrokken, welk plekje je ook innam: elkaar laten schitteren, voor of achter de schermen. Dat is genieten en dat zie je dan ook het podium terug.

Dit weekend vieren christenen het Paasfeest: Jezus Christus die op Goede Vrijdag aan het kruis sterft en 3 dagen later aan zijn leerlingen weer in levenden lijve verschijnt. Aan de vooravond van die dood wast hij als leraar de voeten van zijn leerlingen, de meester wordt knecht. Wat heb je voor de ander over? Moet altijd jouw stof van je voeten gehaald worden? Of ben je bereid dit ook voor anderen te doen? Alleen dan kun je zover gaan dat je de ander wilt dienen, ook als dat jou wat kost. Die boodschap van Pasen wordt zondag gevierd: de liefde die daaruit spreekt, heeft het laatste woord, ook over de machten van de dood. In zo'n musical zie je de samenleving in het klein weer terug. Wat zou het mooi zijn als we als samenleving ook weer zo'n productie, zo'n gezamenlijk doel voor ogen hadden. Hoopvol samen zou ik er dan boven zetten.

Joost Schelling