• Hannelore van Hamburg

    Richard van Hoek

Sorry vergeten!

Voor de zoveelste keer ben ik al onderweg als ik mij realiseer dat ik iets vergeten ben. En ik had het nog wel klaar gezet op tafel, zodat ik het níet zóu vergéten. Zucht, moe word ik er soms van, van dat warhoofd van mij. Vervelend is het ook, omdat het soms over kan komen als ongeïnteresseerdheid. Ik zeg dan dat ik iets zal doen of meenemen, maar dat herinner ik me dan pas weer als iemand me er weer op wijst. Super vervelend is dat. Tegenwoordig probeer ik zoveel mogelijk in mijn telefoon te zetten of een trucje te verzinnen, zodat ik niet alleen op mijn brein hoef te vertrouwen. En in mijn werk ben ik inmiddels zo ver, dat ik niet meer te snel roep 'O dan bel ik je dan en dan even terug'. Nee ik regel zo veel mogelijk dat de ander mij even terugbelt en als het echt niet anders kan, dan gaat het met grote letters in mijn agenda. Met trucjes probeer ik de schade zoveel mogelijk te beperken en zelfs dan gaat het nog wel eens mis. Nee, mijn brein en ik zijn niet altijd de beste vrienden.

Sinds ik voor mijn werk vaak te maken heb met mensen die kampen met allerlei problemen op het gebied van het geestelijke, krijg ik ook steeds vaker een klein inkijkje wat het nu werkelijk inhoudt als je brein je serieus in de steek laat. Zo kom ik regelmatig bij mensen die te maken krijgen met een vorm van dementie. Wat een vervelende rotziekte is dat. Op het moment dat ik deze mensen spreek staan ze vaak aan het begin van een onzekere weg die ze nog af moeten leggen. Wat gaat er met mij gebeuren? Die onzekerheid en al die veranderingen die ze ervaren in hun hoofd, kan vaak leiden tot verdriet en frustratie. De familie erom heen probeert het zo goed en zo kwaad mogelijk op te vangen, maar die kampen vaak ook nog met hun eigen verdriet. In sommige gezinnen kan dit tot spanningen leiden. Tijdens de gesprekken die ik voer, probeer ik dan vooral ook aandacht te hebben voor dat deel. Hebben de mensen er omheen iemand waar zij hun verhaal kunnen doen? Ook is meer weten over de ziekte vaak een goed middel om er beter mee om te kunnen gaan. Wanneer je in onze gemeente te maken krijgt met een vorm van dementie, wordt er een melding gedaan bij het GOAC, zodat één van de dementieconsulente kan ondersteunen in dit proces. Maak vooral gebruik van de kennis van deze lieve dames! Ook wordt er door het Welzijnswerk elke maand het Alzheimer Café georganiseerd in Waerthove, waar iedereen welkom is die meer informatie wil of mensen wil leren kennen die in een soort gelijk schuitje zitten. Voor iedereen is het sowieso belangrijk om er meer over te weten. Hugo Borst heeft een mooie voorzet gegeven, om meer bekendheid te geven aan de deze ziekte. Laten we nu met zijn allen doorpakken en die mevrouw in de supermarkt herkennen die haar pincode niet meer weet, of die meneer die verdwaasd over straat loopt, omdat hij de weg even kwijt is. Een beetje begrip en hulp, betekent heel veel op zulke momenten en draagt bij aan het doel van onze gemeente om een dementievriendelijkere gemeente te worden. Iets wat ik in ieder geval op mijn agenda zet voor het komende jaar, zodat ik het niet ga vergeten!

Hannelore Rijsdijk - Van Hamburg