Columns

Columnist:

Echt Slydregts

Klein geluk, groot verdriet

Als ik de begraafplaats in Sliedrecht oploop, kijk ik bijna automatisch naar links. Daar, aan het begin van de begraafplaats, liggen onder de beschutting van enkele grote loofbomen, de kindergraven. Kleine, en wat grotere, gedenkstenen markeren deze plek van klein geluk en groot verdriet.

Columnist:

Echt Slydregts

Een dorp zonder muren

In januari van dit jaar schreef ik, naar aanleiding van de aanslagen in Parijs die maand, een heel relaas over (in)tolerantie tussen gelovigen, niet-gelovigen en andersgelovingen onderling. Een gedeelte uit deze tekst ging als volgt:

Columnist:

Echt Slydregts

Op een onbewoond eiland

Met mijn hond Goof, die volgens de man des huizes door zijn uiterlijk en grootte eigenlijk niet gekwalificeerd mag worden als hond, loop ik regelmatig over de Tiendweg.

Columnist:

Echt Slydregts

Syndroom

Een paar weken geleden stond er een open brief in de krant gericht aan Johnny de Mol. Een medewerkster uit de zorg uitte daarin haar kritiek op meneer De Mol en verweet hem alleen maar de leuke mensen met down voor zijn programma eruit te pikken.

Columnist:

Echt Slydregts

Oog in oog met

Ineens stond ik oog in oog met haar. Natuurlijk was het geen verrassing om haar hier en juist nu tegen te komen. En toch: ik schrok. Nou ben ik wel wat bangig aangelegd, maar ik had haar niet zien aankomen, zo tussen de kaarsen en feestmutsen.

Columnist:

Echt Slydregts

Blinde paniek

Met mijn hart bonzend in mijn keel stap ik de drukke, onoverzichtelijke hal binnen. De hitte en het lawaai slaan als een muur tegen me aan. Instinctief trek ik mijn dochter dichter naar me toe en gebied haar om bij mama te blijven.

Columnist:

Echt Slydregts

De bomen en het bos

Vanmorgen had ik me verslapen en als ik mij verslaap, dan verslaapt de oudste dochter zich ook. Zij moet om half acht op de fiets zitten en gezien het ochtendritueel van de dame, was dat verre van haalbaar.

Pagina's