• Maria Stam

    Richard van Hoek

Virtuele tijdreizen

Sliedrecht is een dorp met veel vertrouwde plekken. Plekken die er ondanks het verstrijken van de tijd, nog net zo uit zien als jaren geleden. Helaas (of misschien gelukkig?) worden dit er steeds minder. Het Havenkwartier is een paar jaar geleden al op de schop gegaan en van de huizen en indeling van toen is bijna niets meer te herkennen. Locatie Lanser gaat binnen niet al te afzienbare tijd plat en de Staatsliedenbuurt zal er over een paar jaar ook heel anders uit gaan zien. Wat oud is, maakt plaats voor nieuw.

Ik vraag mij wel eens af hoe Sliedrecht er over zo'n honderd jaar uit zal zien. Zouden we het herkennen als we nu magisch de tijd door konden spoelen en ons ineens in het Sliedrecht van de toekomst zouden bevinden?

Misschien komt er ooit wel een technologie zodat kinderen in het jaar 2116, met de beelden die wij nu maken, virtueel terug in de tijd kunnen reizen. Ik zie het helemaal voor me: Mijn toekomstige achterkleinkind loopt over straat, Virtual Reality bril op, kijkend naar een ondertussen verweerd, vergeten en leegstaand pand op de Rivierdijk. Maar dankzij die bril, ziet mijn afstammeling niet het pand dat er dan staat, maar kijkt hij of zij naar de beelden die wij vorige week hebben gemaakt. Beelden van een ander oud, leegstaand pand, dat in brand staat. Dat daarna plat wordt gegooid om gevaar door instorting te voorkomen.

Ik ben jaloers op de mensen uit mijn fantasietoekomst, want ik zou dat ook wel willen. Met zo'n bril op door Sliedrecht lopen en zien hoe het er honderd jaar geleden uit zag. Natuurlijk hebben we wel de foto's om ons een beetje een voorstelling te kunnen maken, maar dat is toch anders dan er "live" doorheen lopen. Konden de muren die de tijd hebben doorstaan, maar praten. Wat een verhalen zouden ze te vertellen hebben!

Helaas blijven de gebouwen van Sliedrecht zwijgen, maar vanaf 2017 zullen de Sliedrechtse straten wel een deel van het verhaal kunnen doen. Dan zullen namelijk de eerste Struikelstenen gelegd worden. In deze krant en op Facebook heeft u daar al over kunnen lezen. Messing plaatjes, aangebracht in het trottoir, die elk een eigen verhaal vertellen over wie er ooit op die plek woonde en wat er met die persoon is gebeurd. Zomaar op je pad, zonder dat je er bewust mee bezig of naar op zoek was. Het is een herinnering. Niet alleen aan de naam die op het bewuste plaatje staat, maar aan het verleden en de mensen uit die tijd in het algemeen. Je struikelt er over, staat stil en kijkt naar het gebouw voor je. En heel even, een milliseconde lang, is het alsof je door die speciale bril heen kijkt. Heel even, kijk je naar het Sliedrecht van toen.

Maria Stam