• Simon Fousert

Conflict tussen huurders op dood spoor

SLIEDRECHT Het einde van een burenconflict aan de Wiel lijkt na jaren nog altijd niet inzicht. Een goed gesprek tussen betrokkenen blijft uit. Eén van hen doet zijn verhaal.

door Simon Fousert

In maart 2012 krijgt bewoner Van den Bos, die zijn voornaam niet in de krant wil, de sleutel van een appartement aan de Wiel. ,,Het is verre van ideaal, maar gezien de omstandigheden een oplossing waar mee te leven valt, met in ieder geval een redelijk open uitzicht. Toch voelt het als een gedwongen keuze. Verhuizen uit het appartement in de Karekietstraat was na zeventien jaar niet de bedoeling, maar de flat werd gesloopt en dus was er geen keuze. Door mijn lange woonduur, stond ik redelijk hoog op de lijst. Ook mochten onze we woonwensen doorgeven, maar die werden niet zo nauw genomen. Ik wilde geen gaskachel en twee slaapkamers, maar kreeg woningen met gaskachel of drie slaapkamers aangeboden. Een derde woning weigerde ik vanwege het slechte uitzicht. Dat was geen optie voor mij, omdat ik eerst over het hele dorp kon kijken. Dit was in september, daarna hoorde ik niks meer. Wel kwam ik erachter dat anderen met een kortere woonduur wel woningen die voldeden aan hun woonwensen kregen toegewezen. Via via kreeg ik uiteindelijk contact met de huurderstichting en binnen een week kreeg ik deze woning aangeboden. Dat was prima. Hoewel de problemen van nu hier los van staan, zie ik het wel als een geheel. Ik moest noodgedwongen uit mijn appartement en de begeleiding van Tablis Wonen verliep hier ook niet soepel."

In mei 2012 verhuist Van den Bos naar De Wiel en begint hij ook met klussen. ,,Het was leefbaar, maar wel verwaarloosd. Het klussen smeerde ik uit over drie maanden." Dat begon zijn buurvrouw ook op te vallen. ,,Ze is psychisch niet helemaal in orde", aldus Van den Bos. ,,Vanaf het begin was er geen normale communicatie. Vaak kluste ik op een woensdag en juist op die dag was zij ook vrij. Vanaf het eerste moment dat de schuurmachine werd gebruikt, stopte ze met normaal groeten. Dat is jammer, want ik houd van open communicatie en ik heb geen opzet om mevrouw te gaan pesten. Alleen ging ze dat wel zo inzien."

Het monteren van het keukenblad lijkt eind september 2012 de druppel te zijn, want op 1 oktober bellen de wijkagent en een woonconsulent van Tablis Wonen bij Van den Bos aan. Dit vanwege klachten over geluidshinder en intimidatie, afkomstig van de buurvrouw. Het gesprek verloopt moeizaam, zoals dat in de optiek van Van den Bos meerdere malen tussen wijkagent Hans van Schaik het geval blijkt. Het loopt mis als Van den Bos op zijn beurt een melding doet over zijn buurvrouw omdat zij, ondanks aandringen van Van den Bos, de deur van de gemeenschappelijke bergingsruimte niet op slot doet. ,,Op dat moment bleek hij al van plan was om met mij het gesprek aan te gaan. Opnieuw kwamen er meldingen binnen. Ik liep toen weg. In de hal dreigde hij dat ik echt moest meewerken, anders zou het gevolgen hebben. Na een klachtenprocedure is hij van de zaak gehaald. 'Hij heeft niet iets verkeerds gedaan, maar het is misschien wel beter als een ander het overneemt', werd er toen gezegd. Dat zegt volgens mij genoeg."

Met opvolger Klaas Blokland verloopt de communicatie beter, maar daarmee is een oplossing voor de omgang tussen de buren nog niet voorbij. Verschillende instanties worden er bijgehaald, maar niets leidt tot een fatsoenlijk gesprek tussen de buren. Ondertussen nemen de provocaties toe. ,,Ze zet de tv expres heel hard aan als een concert op is of doet de berging op slot terwijl ik er nog ben." Het meest recente strijdpunt is de plantenbak die deels over de galerij hangt. Van den Bos geeft toe zelf ook een duit in het zakje te hebben gedaan door takjes in de bak terug te stoppen of zelfs af te snijden. ,,Zij haalt ze er dan weer uit en ik duw ze er weer in. Het afsnijden heb ik inderdaad één keer gedaan. Dat praat ik niet goed, maar gebeurt vanuit frustratie. Met mijn fiets kan ik er nauwelijks langs. Bovendien is het in strijd met de voorschriften. De galerie moet vrij zijn voor het geval er hulpdiensten langs moeten. Dat zijn wettelijke regels en staan ook vermeld in documenten van Tablis Wonen zelf." Toch onderneemt de woningcorporatie volgens Van den Bos geen actie.

Extra complicerende factor lijkt dat de buurvrouw elke poging tot bemiddeling afwijst. ,,Ook ik ben er nu behoorlijk klaar mee en wil alleen in gesprek als zij het ook wil." Van den Bos laat een flinke stapel dossiers over de kwestie zien. Verhuizen en een nieuwe start maken, als buitenstaander lijkt dit toch de beste optie. ,,Misschien, maar dat zit de volgende met hetzelfde probleem."

Van den Bos benadrukt dat het hem vooral om de werkwijze van Talis Wonen te doen is. Eind mei sprak hij met directeur-bestuurder Liesbeth Marchesini. ,,Daar miste ik totaal de bereidheid om aan oplossingen te denken." Van den Bos deed ook een verzoek om de Rijdende Rechter over de kwestie te laten oordelen, maar Tablis wilde niet meewerken. Desgevraagd geven verschillende betrokkenen aan niet te willen reageren op de kwestie. Directeur Marchesini houdt het bij een korte reactie. Ze geeft aan dat Tablis Wonen alles heeft gedaan wat men mag verwachten. ,,Verder vind ik het ongepast om in de krant inhoudelijk op de zaak te reageren."