• Suzanne Heikoop | SHe Fotografie

Doesn't matter hoor

Afgelopen weekend zijn mijn ouders afgereisd naar Wenen. Na elkaar ruim een maand niet gezien te hebben, moest ik toch wel even een traantje van blijdschap wegpinken bij onze hereniging. Na elkaar goed geknuffeld te hebben, gingen we naar mijn 'huis', waar ik de ontbijttafel al gedekt had. Papa was geobsedeerd door de hoeveelheid smerigheid die mijn huisgenoten produceren. Ik denk weleens dat ze een experiment doen: 'Wat gebeurt er als ik etensresten en vuil gewoon laat liggen? Verdwijnt het vanzelf op magische wijze? Krijgt het fermenterende fruitpootjes en loopt het weg?'. Ik moet zeggen dat ik voor dat laatste soms wel bang ben. Maar nee, óf Romy heeft het opgeruimd, óf het blijft gewoon liggen en wordt een partyplek voor duizenden uiteenlopende schimmels en bacteriën. Misschien denken mijn huisgenoten dat ik een Obsessive Compulsive Cleaner ben, maar ik hoef er niet aan herinnerd te worden wat voor soep ik gisterenavond gegeten heb als ik mijn ontbijt klaarmaak aan het aanrecht.

Terug naar het bezoek van papa en mama. We hebben heel veel gezien: het Theater in der Josephstadt, het Parlament, het Hauptgebäude van de Universiteit, de Votivkirche en Schloss Schönbrunn. We hebben koffie gedronken in het aller-snoezigste cafeetje van Wenen, waar opa's & oma's de taarten bakken. Een bezoek aan de Stadt der Musik is natuurlijk niet compleet zonder het luisteren naar een klassiek muziekstuk. Dus na een Weense worst gegeten te hebben bij de typische Wiener Würstelstand, namen we plaats in de imposante Karlskirche, die gevuld werd met de klanken van Vivaldi's Quatro Staggioni.

Ook hebben we het Naturhistorisches Museum bezocht. Naast het Kunsthistorisches Museum toch wel mijn favoriet. Niet alleen het gebouw is adembenemend mooi, ook de collectie edelstenen en opgezette dieren is indrukwekkend. Na de collectie bewonderd te hebben, bestelden papa en ik in het museumcafé de traditionele Sachertorte. Mama wilde de Topfentorte wel proberen. Na één hap van het laatstgenoemde stuk taart vertrok mama's gezicht. 'Alsof je verdorie brie bij je koffie zit te eten!' Ze wendde zich tot de ober die toevallig net langsliep en wees naar het stuk taart: 'What is this?'. 'Topfentorte, cheesecake', antwoordde de man. 'Ooh…', mama knikte begrijpend en vervolgde: 'In The Netherlands it is lekkerder. Better then hier. Maar doesn't matter hoor!'. Papa en ik proestten het intussen uit van de lach. 'Doesn't matter hoor', herhaalde ik op dezelfde toon als mama. We gierden het uit. De tranen van het lachen liepen over onze wangen. We trokken op deze manier natuurlijk wel de aandacht van alle andere mensen in het café. 'We have lol', legde mama uit.

We hebben het afgelopen weekend behoorlijk de toerist uitgehangen. We hebben veel gezien en erg genoten en gelachen met elkaar. Het was dus wel gek toen papa en mama weer richting het vertrouwde Sliedrecht vertrokken en ik niet. Maar, doesn't matter hoor! Ik ga er de komende tijd hier in Wenen gewoon nog wat moois van maken.

Romy den Otter