• Maria Stam

    Richard van Hoek

Emmers vol tranen en herinneringen

Stel, je bent 34 jaar oud. Je hebt een leuke baan in je eigen woonplaats en woont samen met een stel katten in een leuk huisje. Nou ja, 'leuk'…

Het is eigenlijk een tochtig hol boven een oude garage en als het regent staat je woonkamer vol met emmers, potten en pannen om de sloten water op te vangen die door het dak en langs de muren naar binnen stromen, maar het is thuis. Dat is het al elf jaar. Je hebt daar een derde van je leven doorgebracht. Je hebt er gelachen, gejankt, lief gehad, verloren, gewonnen, geleefd. Je kent er elke kier, elke scheur, elke krakende plank en bent er heilig van overtuigd dat het spookt in de kelder. Al jaren hoor je verhalen dat er plannen zijn om de garage en de omliggende panden te slopen en er nieuwe huizen en appartementen neer te zetten. Maar die verhalen komen en gaan, evenals de tijd. Je leeft, in je tochtige, vochtige huisje, terwijl jij je stinkende best doet om de kwajongens op afstand te houden die het leuk vinden om in oude gebouwen in te breken en de boel te slopen. Om JOUW huisje binnen te dringen en stenen door JOUW ruiten te gooien. Je zorgt voor dat oude gebouw, want het is je thuis. Ondanks al zijn gebreken, is het jouw plekje. Je bent er - meestal - gelukkig.

En dan, vanuit het niets, verschijnen er ineens tekeningen op Facebook. Tekeningen van mooie, nieuwe gebrouwen. Appartementen, woonhuizen, of een mix daarvan, dat heeft men nog niet besloten. Tekeningen van mooie, nieuwe gebouwen op de locatie van jouw geliefde thuis. Gebouwen waar jij nooit zou kunnen wonen, want je zou ze nooit kunnen betalen. Gebouwen voor mensen die zich waarschijnlijk geen enkele voorstelling kunnen maken van hoe gelukkig jij ooit was boven die oude garage. Je krijgt ineens te horen dat je binnen twee maanden je spullen moet hebben gepakt en weg moet zijn. Ergens wist je natuurlijk dat dit ooit een keer zou gaan gebeuren, dus heb je je een tijd geleden al ingeschreven bij de woningbouw om punten te sparen. Je kijkt op de website waar je kunt reageren op leegstaande woningen in de buurt, maar daar wordt niets aangeboden, hoewel je weet dat er wel verschillende woningen in het dorp leeg staan. Je vraagt de woningbouw hoe dat kan en krijgt te horen dat die woningen gereserveerd zijn. Gereserveerd voor mensen uit een andere buurt, die ook gesloopt gaat worden. Met andere woorden; je kunt nergens heen. Over twee maanden sta je op straat. Met je katten. En je emmers, potten, pannen, je hoofd vol herinneringen en je ogen vol tranen.

Er is misschien één lichtpuntje. Binnenkort komt er vlakbij waarschijnlijk weer ruimte vrij, in een oud schoolgebouw, tegenover een supermarkt…

Maria Stam