• Joost Schelling

    Richard van Hoek

Was het maar alle dagen kerst!

Zaterdag 17 december bood ik bezoekers van de kerstmarkt op de Kerkbuurt de gelegenheid om mee te schrijven aan deze column. Op de vraag: "Welke kerstboodschap wil jij de lezers meegeven?" kreeg ik tientallen reacties. Dank daarvoor! Rode draad in alle reacties: (naasten)liefde. De invulling van deze woorden varieerde sterk. Zo liet de zaterdagse bloemist optekenen: denk fleurig! En niet enkel om zijn eigen pensioen veilig te stellen. Nee, een samenleving zou een mooi maar vooral divers geschikt boeket bloemen moeten zijn. Die verschillende kleuren zorgen ervoor dat het boeket er fraaier uit komt te zien. Of die jongen die kort maar krachtig opschreef: Jezus. Toch de boodschap van alle kerken deze kerstdagen. Zoals een wat moderner kerstlied zingt: "Jezus als kind aan de wereld beloofd, komt bij ons wonen als mens heel dichtbij." Het kind als uiting van de liefde van God, als cadeau voor ons allen. Een klein kwetsbaar hulpeloos kind, dat door mensen verzorgd en opgevoed moet worden.

In reacties wordt ook verwezen naar de Syrische vluchtelingen die vorig jaar met kerst in Sliedrecht onderdak vonden. Vooral dan de belangeloze inzet van inwoners om hen te steunen. Een modern kerstverhaal. Zij vonden in Sliedrecht wel een herberg om uit te rusten van hun barre tocht.

De meeste reacties geven aan waar ze met kerst op hopen: vrede op aarde, positiviteit en een beetje meer menselijkheid naar elkaar toe. "Behandel elkaar zoals je zelf behandeld wilt worden" lees ik tweemaal. Wat heb je in een column aan al deze mooie woorden nog toe te voegen?

Maandagavond 19 december. Berlijn. Ook daar een kerstmarkt. Bezoekers op zoek naar een mooi kerstcadeau, zich warmend bij glühwein en kerstmuziek, en dromend over meer liefde, en vrede op aarde. Zeker ook daar mensen met ervaring in het opvangen van vluchtelingen. Een vrachtwagen - gevuld met niemand ontziende haat - boort zich in deze markt en berooft de kerstmarkten zo van haar kinderlijke naïviteit. Want hoe durf je nog te dromen van een wereld vol licht en vrede, als zoveel donkere krachten op je leven inrijden? De vrachtwagen komt op een symbolische plaats tot stilstand, vlakbij de Gedächtniskirche, de kerk met de gebroken torenspits. Over deze spits zei de dominee van die kerk eens: Deze spits is symbool geworden voor de gebroken trots van de mensen die geloofden in het Tweede of Derde Rijk. Het is een vingerwijzing naar het menselijk falen en de noodzaak van vrede en verzoening."

We hebben uitzien naar kerst nodig om dit vredeskind in onszelf levend te houden. Volwassen machten worden enkel door kinderlijk spel ontregeld. Alleen daarom al zou ik willen dat het alle dagen kerst was! Dan zouden we steeds stil staan bij die (naasten)liefde, waar mensen zowel in Sliedrecht als Berlijn elke dag naar verlangen.

Ds. Joost Schelling