• Hannelore van Hamburg

    Richard van Hoek

De paden op, de lanen in

Ik heb ze nog liggen boven, de medailles van de avondvierdaagse. Ik weet niet sinds wanneer deze georganiseerd wordt, maar dat het gezien mijn leeftijd, al een hele poos moet zijn weet ik wel. Sinds jaar en dag vult de Waalstraat en omgeving zich dan ook al met trotse ouders/opa's en oma's die met een bloemetje of wat lekkers de sportieve kinderen opwachten op de laatste avond. Dat die laatste avond lang geen 5 kilometer was, daar had niemand het meer over. Wij waren blij dat het er weer op zat, maar stiekem was het toch altijd weer leuk en was je ook best een beetje trots. Ook toen mijn oudste op de lagere school zat, vond ik het altijd leuk om met de kinderen mee te lopen. Het hele evenement gaf toch iets van een saamhorigheidsgevoel. Samen met de docenten de groep bij elkaar houden en met een knipoog de kinderen bestraffen die het niet konden laten om onderweg belletje te trekken. Alsof de mensen het niet in de gaten hadden, dat er een bonte stoet kinderen voorbij trok over de stoep. Ook voor de sfeer op school was het altijd een positieve bijdrage.

De (sport)evenementen die buiten schooltijd georganiseerd worden dragen, naar mijn mening, voor een groot deel bij aan de leuke herinneringen die je later hebt van je schooltijd. Toen de oudste naar het voortgezet onderwijs vertrok (waar ze inmiddels alweer voor geslaagd is), waren dat ook wel dingen die ik miste als ouder. Bij het voorgezet onderwijs bent je eigenlijk helemaal niet meer betrokken. Je ziet de mentor een aantal maal in het jaar en that's it.

Toen ik via de krant vernam dat de organisatie van de avondvierdaagse aan een zijden draadje hing, vond ik dat erg jammer. Heel top dan ook dat een aantal mensen dat niet laat gebeuren en de organisatie overneemt van Synergos. Zodat wij ook bij de jongste (hopelijk volgend jaar al), weer eens langs de kant in de Waalstraat kunnen staan en om met alle trots haar 'ongelooflijke' sportieve prestaties kunnen toejuichen. Nu wilde ze nog niet meedoen, want dat leek haar maar saai , zei ze. Hmm, dacht ik, laat ik maar niet vertellen dat je snoep krijgt op de laatste dag, want ik vermoed dat haar motivatie dan ineens wonderbaarlijk stijgt. Ik hoop dat wel dat er dan weer een beetje een balans is in het uitdelen van allerlei lekkers. Van een collega begreep ik dat het nu een trend is om ook voor alle andere kinderen uit de klas of van de sportclub iets mee te nemen. En op Facebook heb ik foto's voorbij zien komen van kinderen die door al het snoep bijna niet meer herkenbaar waren. Persoonlijk vind ik dat jammer, het doet toch iets af aan de prestatie. Wanneer dit zich voortzet kun je de medailles wel weg gaan laten, want geen kind die dat nog interesseert. En geef ze eens ongelijk, want hé die medaille, die smaakt nergens naar.

Hannelore van Hamburg