• Erik de Bruin

99-jarige heilsoldate volgde haar roeping

SLIEDRECHT 'Al tachtig jaar heilsoldate!? Dat verdient een lintje.' Die gedachte kwam op bij Govert Veldhuijzen, de waarnemend burgemeester van Gorinchem, toen hij het korpsgebouw aan de Nicolaas Pieckstraat binnenstapte en hoorde over de 98-jarige Neeltje de Groot uit Sliedrecht. Woensdag 26 april, twaalf dagen na naar 99ste verjaardag, werd ze naar het stadhuis gelokt.

door Erik de Bruin

Zo werd ze landelijk nieuws. Mevrouw De Groot is de oudste gedecoreerde van Nederland. Die eer komt haar toe vanwege haar trouwe dienst in het bekende maatschappelijke leger van wijlen Majoor Bosshardt. Ze verrichtte zowel in Sliedrecht als in Amsterdam, waar ze vijftig jaar woonde, vrijwilligerswerk en bezoekt tot op de dag van vandaag elke zondagse dienst van het kerkgenootschap. ,,Ik ben hervormd opgevoed", vertelt ze in haar kamer in het verzorgingshuis Parkzicht. ,,Dat betekende niet dat we elke zondag naar de kerk gingen. Onze moeder (ze komt uit een gezin van zeven, red.) lag vaak ziek op bed en vader werkte buitenaf. In 1936, ik was toen zeventien, bezocht ik een samenkomst van het Leger des Heils, dat zich net in Sliedrecht had gevestigd. Wist ik veel wat het allemaal betekende, maar nadat ik goede verhalen had gehoord van mijn zussen (die al een keer waren wezen kijken) was ik wel nieuwsgierig geworden. Ze klapten in hun handen, dat klonk goed."

ENTHOUSIAST Neeltje was ook enthousiast. Meer dan dat zelfs. Vanwege de liederen en de sfeer, maar vooral ook vanwege de christelijke boodschap. Die haar raakte. ,,God heeft me die dag geroepen, zo voelde het. Hij liet me mijn hart zien en dat zag er niet best uit. Vrij van zonden en ongerechtigheid heb ik mijn leven op dat moment in zijn handen gelegd. Ik verlangde ernaar hem te dienen en te volgen en dat doe ik nog steeds."

,,Wat het Leger des Heils voor mij betekent? Alles. Het is mijn thuis. Vanaf de kennismaking ervoer ik dat zo. Het is mijn plaats in het leven."

Het bleef wel een hobby, vrijwiligerswerk. Ze zette zich in voor de kerkelijke tak en hielp mee met collecteren en evangeliseren, maar was niet betrokken bij de professionele dak- en thuislozenopvang en de verslavingszorg waar het Leger des Heils om bekend staat. Haar werk was ook, zo vertelt ze, een roeping. ,,Tot mijn 25ste heb ik huishoudelijk werk gedaan. Zo ging dat in die tijd. Je kwam op je veertiende van school af en moest gaan werken. Dat vond ik niet eens zo erg, maar ik wilde wel iets doen waar ik passie voor voelde. Mensen verzorgen, dat wenste ik, maar die banen waren er niet in deze regio."

[

'KANS AANGRIJPEN' Ze besloot in Amsterdam te solliciteren. Mét succes. ,,Of ik meteen kon aarden in de grote stad? Ja hoor, geen probleem. Ik vond het eerlijk gezegd vreemder om terug te keren." Vijf jaar lang was ze weer woonachtig in het ouderlijk huis aan de Julianastraat om voor haar zieke vader te zorgen. Toen dit niet meer nodig was - haar broer en zijn vrouw namen de woning en de verzorging over - settelde ze zich weer in de hoofdstad. Waar ze aan de slag ging bij hetzelfde tehuis voor gehandicapte kinderen. Het Leger des Heils kon, waar ze ook woonde, altijd op haar steun rekenen. Regelmatig ging ze met collega-heilsoldaten de straat op met Majoor Bosshardt, die elke deur opende. ,,Wij deden dat niet. Op de Wallen en op plekken waar dronkaards en drugsverslaafden rondhingen zongen we wel liederen. Of ik dat niet akelig vond? Nee, het was mooi werk. Praten en zingen over God is waardevol. Als het moment zich voordoet doe ik dat nog steeds. Je moet elke kans aangrijpen."

Mevrouw De Groot kwam twaalf jaar geleden op verzoek van haar zussen ('nu moet je maar eens terugkomen', zeiden ze) weer in Sliedrecht wonen. Eerst in de Tuinfluiter, waar ze tot een paar jaar geleden nog collecteerde en het Leger des Heils-krantje verspreidde, nu in het naastgelegen Parkzicht. Een aantal maanden geleden overleed haar broer waardoor ze geen broers en zussen meer heeft. Dat viel zwaar, maar ze heeft een sterk gestel en mentale veerkracht. Fier speldt ze het Koninklijke lintje op voor de foto. Een glimlach tevoorschijn toveren is geen probleem. ,,Alleen mijn linkeroog functioneert niet, maar dat doet het al 97 jaar niet. Als peuter werd ik met een splinter in mijn oog naar het ziekenhuis gebracht. Op de operatietafel hebben ze het verknoeid." Ze heeft ermee leren leven.