• Fotopersburo Busink ©

'De Film van Ome Gijs'

SLIEDRECHT Vanuit zijn gelijkvloerse woning kijkt hij uit op de sloot achter zijn huis. Eenden zwemmen wat. Aan de rand van het slootje komen drie kinderen uit de buurt staan. Een met een plastic tas, gevuld met kapjes brood. ,,Och, kijk die kindekens toch'', zegt hij vanuit zijn fauteuil in de woonkamer. De eenden komen aangesneld, gulzig happend naar de toegegooide stukjes oud bruin. De kinderen beleven er plezier aan. Wat ze niet weten, is dat ze iemand er een nog groter plezier mee doen. Iemand die na 67 jaar zelf nog altijd een beetje kind is gebleven.

,,Ik doe alleen nog maar dingen die ik leuk vind'', vertelt Gijs Zonnenberg. En vertellen is daar één van. Vertellen over zijn baan als trouwambtenaar, vertellen over Israël en vertellen over zijn tijd als kinderkoordirigent. Vooral dat laatste heeft hem veel gebracht. Zijn huidige baan als trouwambtenaar heeft hij grotendeels daaraan te danken. Het zijn namelijk zijn voormalige pupillen die hij vaak trouwt. In Sliedrecht, in Hardinxveld en in Molenwaard. De teller staat sinds vorige maand op meer dan zevenhonderd huwelijken die de goedlachse Zonnenberg heeft voltrokken. En mede door dat werk is hij uit een dal geklommen.

In Molenwaard is het letterlijk via een oud-leerling verlopen. ,,Ik heb zeker tien kinderkoren geleid. Dus overal kennen ze mij. Toen was er een meisje uit Wijngaarden, die zei: 'Ome Gijs', want die zei altijd ome Gijs, 'wil je me trouwen?' Dat vond ik zo lief. Dus ik zei ja, dat wil ik heel graag. Maar dan moet jij het aan de wethouder vragen.'' Op dat moment zochten ze precies nog een trouwambtenaar, laat Zonnenberg weten. En zo geschiedde.

,,Ik had nooit geweten dat het zo zou aanslaan'', vertelt de geboren Sliedrechter over zijn zestien jaar als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. De periode daarvoor was minder prettig. ,,Mijn zaak was over de kop gegaan en ik was overspannen. Dus ik had een hele nare tijd achter de rug'', is de doorgaans vrolijke Zonnenberg eerlijk. Dat hij op zo'n leuke manier aan de bak kon, had hij van tevoren niet kunnen bedenken. ,,Ik ben eigenlijk gezegd een laatbloeier. Na mijn 65e fleurde ik helemaal op'', lacht hij.

De bel gaat. Vanuit zijn leunstoel klimt hij op. Zonnenberg neemt de tijd, of beter gezegd, zijn knie dwingt hem daartoe. Die heeft zijn beste tijd gehad. Na 28 jaar op een flatje te hebben gewoond, is een gelijkvloerse woning nu het meest praktisch. Ook al is het naar zijn idee te klein. ,,Nou, wie hebben we hier'', mompelt Zonneberg al sjokkend naar de deur.

Met een brede glimlach komt hij terug, in zijn hand heeft hij een sieraad. ,,Dat was een kind, die ik heb geholpen'', laat hij weten. ,,Ze moest op school een werkstuk maken over Israël en is bij mij gekomen voor informatie. Ze had een 10 gekregen. Net zegt ze: 'Mijn vader verkoopt zilver en goud. En dit verkocht-ie ook.''' Zonnenberg legt het voorwerp op tafel. Hij lacht: ,,Nu heeft ze met haar eigen geld dit van haar vader gekocht en komt ze het mij brengen.''

Dat het meisje een 10 heeft gekregen is niet verwonderlijk als je weet dat Zonnenberg meer dan twintig keer in Israël is geweest. Zo heeft hij In Jerusalem zes weken gewerkt als vrijwilliger. ,,Ik vertel nog steeds in den landen heel veel over Israël.'' Ook op scholen geeft hij presentaties en als hij zijn voorliefde voor werken met kinderen en Israël weet te combineren is Zonnenberg helemaal in zijn element.

Zelf heeft hij geen kinderen. Getrouwd is Zonnenberg evenmin. Dat is ook niet nodig om een goede trouwambtenaar te zijn, oordeelt hij. ,,Ik weet wat het leven inhoudt en wat liefde betekent. Want liefde is wat je met alle mensen om je heen deelt. En liefde delen, maakt rijk. Daar kan ik toch wel over meepraten.'' Om niet te trouwen is geen bewuste keuze geweest, legt hij uit. ,,Op een gegeven moment bereik je ook de leeftijd dat het niet meer zo snel gaat gebeuren. En ik vind het ook eigenlijk wel goed zo. Je kan moeilijk zeggen: ik ga voor de rest van mijn leven lopen chagrijnen. Dat gaan we dus ook niet doen.''

Volgens Zonnenberg is de mens bedoeld om samen te zijn. ,,Het huwelijk vind ik ook een prachtige instelling.'' Maar na zestien jaar dienst, kent de trouwambtenaar de keerzijde van de medaille. ,,Je moet het niet gaan idealiseren. Voor iemand er zijn in voor- en tegenspoed, dat is gauw gezegd, maar ben je bereid om te vechten? Ik heb er geen opgaven van, maar van die zevenhonderd zijn er heel wat gescheiden. Op een gegeven moment is het ook niet meer te redden. En dat is jammer. Dat is verschrikkelijk jammer.''