Gegrepen door de glimlach van Gambia

SLIEDRECHT - "Daar heb je de toubabs!" Een kleine compound bij Dippa Kundain Gambia loopt uit als de auto met daarin twee blanken - want dat betekenttoubabs - arriveert. Een uitgebreide maaltijd staat klaar. Het is feest inde leefgemeenschap. Want An en Peter Brouwer uit Sliedrecht zijn op bezoek.,,Ik voel me altijd een beetje Máxima als ik zo ontvangen wordt", zegt An.Door Caroline VoorbergenZe heeft jaren geleden met haar man een Gambiaans gezin geadopteerd. Voorde hele compound betekent dit een grote steun. Ze vindt het grappig dat zedaarom als een koningin ontvangen wordt, maar tegelijk vindt ze haar inzetvoor haar Afrikaanse adoptiefamilie heel normaal. ,,Wij hebben zoveelrijkdom als je ziet hoe zij leven. Dan doe je dat toch gewoon!" Peter isnog stelliger. ,,Als je het leed daar met eigen ogen ziet en je wordt erniet door gegrepen, dan ben je harteloos."Toch is het verhaal van deze twee Sliedrechters niet zo gewoon als zij hetdoen voorkomen. Het begint in 2002 als An voor het eerst op vakantie gaatnaar Gambia, met een paar vriendinnen. Een jaar later gaat ze al weerterug, dit keer met een collega. ,,Ik was gegrepen door het land. Of betergezegd door de mensen." In die vakantie raakt ze in gesprek met haarkamerjongen in het hotel. Hij vertelt haar dat hij jong weduwnaar isgeworden. Zijn vrouw was overleden bij de geboorte van een tweeling. An hadwat spullen in haar koffer om uit te delen. Daarbij zaten twee poppen endie geeft ze aan haar kamerjongen Mohammed. Voor de tweeling. Een dag latervraagt ze aan Mohammed: ,,En wat vonden ze ervan? ,,Ze willen je ontmoetenom je persoonlijk te bedanken." En zo rijdt An die vakantie naar desloppenwijk bij Serrekunda en ontmoet ze de meisjes Awa en Adama, toen 8jaar. ,,Ik was gelijk verkocht." Als ze hoort dat veel kinderen in desloppenwijken niet naar school kunnen, omdat alleen al de aanschaf van eenuniform te duur is en dat dat ook voor de vader van Awa en Adama eenprobleem is, doet ze een spontaan aanbod. ,,Ik ga jullie school betalen!"In 2003 ontmoet An haar huidige man Peter. In 2004 gaat hij voor het eerstmee naar de 'Smiling Coast'. En ook hij valt voor die glimlach. ,,Je zietzoveel ellende. Mensen sterven daar omdat ze een tientje te kort komen voormedicijnen. Soms eten ze dagen niet. Of alleen wat rijst met ui. Maar tochzijn ze gelukkig, misschien wel gelukkiger dan wij. Ze leven van dag totdag. En als ze iets hebben, delen ze dat direct met de hele compound." Datgebeurt ook met de spullen (eten, drinken, kleding, etc) die An en Petertijdens hun jaarlijkse reizen naar Gambia meebrengen.In 2011 neemt de hulp andere vormen aan. An en Peter horen van eenNederlandse reisleidster over de mogelijkheid vierkante meters te huren ineen zeecontainer naar Gambia voor hulpgoederen. Vanaf dat moment staan eroveral bananendozen in het huis van An en Peter die in steeds rapper tempogevuld worden. An slaat koopjes in waar ze tegenaan loopt, slaat haar slagop Marktplaats en krijgt ook steeds meer spullen binnen via collega's,vrienden, familie en buren. Al gauw gaan er elke maand gemiddeld tien dozennaar Gambia. De toevoer wordt zelfs te veel voor het gezin van Mohammed enzijn compound.Daarom ontstaat in 2014 het idee een winkel te beginnen. Voor 45 euro permaand - meer dan Mohammeds maandsalaris - huurt Peter een pandje waar despullen uit Nederland worden verkocht. ,,Op de eerste dag dat het winkeltjeopen ging was binnen twee uur de huur al terugverdiend", vertelt Peter. Hijheeft een en/of-rekening met Mohammed waarmee de huur en andere kostenworden vereffend. Het vertrouwen tussen An en Peter en Mohammed is groot.,,Hij belt mij altijd voordat hij er geld vanaf haalt", zegt Peter. ,,Wehebben met hem echt een lot uit de loterij", vult An aan. ,,Het gebeurtheus wel dat mensen in Gambia misbruik maken van hulp uit het buitenland.Maar Mohammed heeft ons nog nooit teleurgesteld. En hij heeft ons ook nognooit om iets gevraagd."Met het winkeltje hopen An en Peter ook wat meer duurzame hulp te kunnenverlenen. ,,De meisjes zijn nu 19 en hebben bijna hun middelbare schooldoorlopen. Dan zou het zonde zijn als ze er straks niks mee kunnen. Werkvinden is niet makkelijk in Gambia. Nu hebben ze in ieder geval de winkel", zegt An.Mohammed kan met wat hij verdient in het hotel en de steun vanuitSliedrecht tien mensen onderhouden. Ook de compound, waar 30 à 40 mensenwonen, hebben veel baat bij de hulp. ,,Het is misschien een druppel op eengloeiende plaat, maar wel één die zich uitbreidt", zegt Peter. Bovendiengaat het de Sliedrechters vooral om de band die ze opbouwen met Mohammed enzijn gezin. ,,Die liefde is zo bijzonder", zegt An met een bijnaGambiaanse glimlach. De meisjes noemen haar 'mam'. Laatst werd ze gebeld:,,Mam, mag ik op Facebook?" ,,Dat is goed als ik je wachtwoord magbeheren", luidde het antwoord.In het najaar hopen An en Peter weer naar Gambia te gaan. Ze slapen dan ineen hotel, maar rijden zelf dagelijks naar de compound om daar de tijd methun 'familie' door te brengen. Bang zijn ze nooit als ze samen door hetbinnenland rijden. Ze zijn inmiddels goed bekend in de regio, de toubabsuit Sliedrecht. ,,Als iemand ook maar een vinger naar ons uitsteekt... Demensen in de compound zouden hun leven voor ons geven. Omdat, zo zeggenzij, wij Mohammeds gezin hebben gered."