Ingezonden: Struikelstenen

Geachte redactie,

Het doet mijn oude hart altijd goed als er over de oorlog gesproken of geschreven wordt in uw krant. Het is tamelijk lang geleden, maar als je die tijd bewust meegemaakt hebt, is de interesse ervoor geloof ik, altijd aanwezig.

In het laatste nummer van Kompas las ik het artikel over Struikelstenen: De Merwedegijzelaars met belangstelling. Ik herinner mij die dag alsof het gisteren gebeurde. Ik was 18 jaar.

Met een paar dingen ben ik t niet eens met u. Het 'uitkammen' van mannen in de leeftijd van 18 tot en met 25 jaar, was volgens mij in de leeftijd van 18 tot en met 50 jaar. Verschillende mannen, onder andere mijn vader, waren zo goed mogelijk in huis weggekropen die middag. In onze straat waren de meeste mannen van die leeftijd en... dus weggekropen. Gelukkig werden onze huizen niet 'bezocht'.

Mijn tweede punt betreft de schietpartij bij de Helsluis. Degeen, die niet het leven erbij liet, was een goede bekende van mij, een jongen uit de vriendenclub. Er was geen knokploeg bij de sluis, maar één Sliedrechtse jongeman. Er was iets mis gegaan bij de sluis, maar dat weet ik niet precies, maar er waren op dat moment één Duitser en één Sliedrechter. Het was toen: 'hij of ik blijft in leven' en de Sliedrechter schoot en de ander was dood voor hij kon schieten...

Zo is het verhaal aan mij door hemzelf verteld, maar... pas op onze 'oude' dag. Hij vertelde mij toen erbij dat hij dit binnenkort in de krant zou schrijven. Juist toen, omdat hij dit voor zijn dood wilde bekennen. Inderdaad, het heeft een keer in deze krant gestaan. Ik heb het gelezen. Wanneer het precies was weet ik niet; ik denk enige jaren geleden.

Omdat deze lezing wel wat anders is dan wat nu in de krant staat, wil ik dit aan u doorgeven. Zelf kan ik de angst nog voelen, die jong en oud in die dagen voelde, toen dit doordrong in ons dorp. De gevolgen zijn bittertriest geweest voor velen, in en buiten Sliedrecht.

Mevrouw Kuipers-Budding