Kermis

Pas geleden stond er een bericht in deze krant waar mijn hart sneller van ging kloppen.

"In juni weer kermis op Winklerplein", prijkte in de kop. Ik kon mijn geluk niet op: wat ontzettend fijn dat we opnieuw een kermis op de vertrouwde plek krijgen!

Al is het maar eens in de twee jaar, het voelt als een kleine victorie.

Wat ook heel fijn is, is dat de attracties dit jaar ouderwets in juni worden opgebouwd in plaats van oktober, zoals vorig jaar. Het was namelijk nog een hele toer om onze verkleumde kleuter - toen nog peuter - mee naar huis te krijgen, want "als het donker is zijn de lichtjes het mooist, mama!"

In juni ligt ze tenslotte al lang op bed als het donker begint te worden en hoef ik ook haar handjes niet los te wrikken van de veiligheidsstang omdat ze het zo koud heeft dat ze haar vingers bijna niet meer kan bewegen. Onze dochter heeft namelijk nauwelijks interesse in de kinderdraaimolen, het touwtjetrekken of eendjes vangen. Nee, voor mevrouw kan het allemaal niet hard en snel genoeg.

Vorig jaar hebben kleuter en ik behoorlijk wat tijd doorgebracht in de 'Crazy City Hopper'; een groots apparaat met bakjes die op en neer gaan terwijl de armen van het gevaarte snel ronddraaien. Terwijl bij mij na de vierde keer toch echt mijn avondeten richting de verkeerde kant begon te kruipen, kon die kleine er maar geen genoeg van krijgen. Ze kon haar geluk dan ook niet op toen we zelfs een rondje gratis mochten van de muntjes-ophaal-meneer.

Ook uit mijn jeugd (vroegah) heb ik fijne herinneringen aan de kermis. Na het werken in de supermarkt direct door met een groepje vrienden. We gingen in de botsauto's en andere snelle attracties tot we nog net genoeg geld over hadden voor een paar drankjes, die we dan gingen drinken in de Candlelight. Om vervolgens de volgende ochtend weer fris en fruitig achter te kassa te zitten bliepen. Als ik dat nu zou proberen zou ik gelijk een week brak zijn, maar dat is de leeftijd denk ik...

Ik hoop dat mijn dochter over een jaar of twaalf ook zulke mooie herinneringen mag maken op onze Sliedrechtse kermis. Dat ze stiekem kan zwijmelen als haar grote geheime liefde samen met haar in de botsauto's wil, blozend als hun handen elkaar per ongeluk raken op het stuur. Maar tot die tijd mag ze nog lekker samen met papa en mama en kan ik haar handje stevig in de mijne klemmen. Met aan de andere hand mijn man en samen genietend van de sfeer, de lichtjes en de muziek, onder het genot van een suikerspin.

Pfff, hoeveel nachtjes moeten we nog slapen?