• Achteraan: Joep en Michiel Athmer. Zittend: Jan Lavooij en Ron van der Vlies

    Nanda van Heteren
  • Joep en Michiel Athmer

    Nanda van Heteren
  • Jan Lavooij

    Nanda van Heteren
  • Ron van der Vlies

    Nanda van Heteren

'Het mooiste vak ter wereld, het zit in de familie'

SLIEDRECHT Jan Lavooij, Ron van der Vlies, Joep Athmer en zijn zoon Michiel krijgen allemaal een grote glimlach van oor tot oor wanneer zij over baggeren vertellen. Lavooij, Van der Vlies en Althmer senior genieten van hun pensioen, maar de liefde 'voor het mooiste vak ter wereld' zit nog steeds diep.

door Nanda van Heteren

Als Michiel, de jongste baggeraar, in zijn paspoort kijkt, wordt hij herinnerd aan het werk van zijn vader. ,,Ik ben geboren in Dammam, een stad in Saudi-Arabië. Mijn ouders woonden in 1981 in een compound, anderhalf uur door de woestijn rijden vanaf het ziekenhuis waar ik geboren ben." Het gezin woonde vier jaar in deze regio. ,,Toen mijn zus Pauline in 1984 werd geboren, woonden wij in Breda. Kort daarna zijn we naar Abu Dhabi (hoofdstad van de Verenigde Arabische Emiraten, red.) verhuisd."
Vader Joep heeft 41 jaar in de baggerindustrie gewerkt. ,,Ik heb onder meer in Rusland, Korea en Engeland gewerkt." Deels woonde het gezin daar ook. ,, Toen ik in 1995 in Hongkong woonde, kwam Michiel op bezoek. In dat jaar mocht Michiel van kapitein Alex Barwasser het schip even meesturen de haven in. Wij denken dat toen de vonk voor het vak is overgeslagen." Eén baggerherinnering die de familie koestert, is dat vader zijn zoon kwam opzoeken tijdens zijn werk in Siberië. ,,Met een helikopter werd ik opgehaald en daar stond Michiel, in zijn functie was hij verantwoordelijk voor de uitvoering. Dat moment was echt heel leuk."

FAMILIE De Athmer's zijn niet de enige familie binnen de baggerindustrie. Sliedrechter Jan Lavooij was in deze bedrijfstak actief, net als zijn zwager, schoonvader en een aantal ooms. ,,Ik heb diverse functies op verschillende schepen gehad. Dat geeft denk ik al aan dat de baggerindustrie groot is en baggeren ook niet een paar zinnen te omschrijven valt. De ene keer bagger je een haven uit. De andere keer is je werk het opspuiten van een kunstmatig eiland. Een deel van mijn familie werkte ook in dit mooie vak, maar toch was ik in 1977 een van de eersten die een half jaar van mijn vrouw ging. Veel contact met thuis had je niet, ook niet tijdens de feestdagen. Op de Bahama's mocht je bijvoorbeeld eens per week vijf minuten naar huis bellen. Op het schip maakte je lange dagen, werkte je zeven dagen per week en moest je het met je collega's gezellig maken. Nu gaan veel medewerkers na hun werk naar hun hut om via digitale wegen contact met het thuisfront te hebben."

VEEL VAN HUIS Ron van der Vlies, geboren en getogen Sliedrechter, 'wist niet beter'. ,,Mijn hele familie was actief in de baggerindustrie. Toen ik anderhalf jaar was, verhuisden we voor mijn vader's werk naar Indonesië. Ik was vier jaar toen we weer in Sliedrecht gingen wonen. Als we op visite kwamen, hadden we het altijd over ons werk. Ik heb ook verschillende functies op diverse schepen gehad, maar heb het altijd met heel veel plezier gedaan en zou het zo nog eens doen."
Van der Vlies geeft aan dat hij veel van huis was. ,,In 1968 voerden we bijvoorbeeld 42 dagen van Rotterdam naar Peru om daar te werken. Maar je klaarde de klus met elkaar en humor onderling was er altijd." Sinds het begin van dit millennium zijn de werktijden bij de meeste baggerbedrijven zes weken op zes weken af. ,,Mogelijk raak je dan minder vervreemd van je gezin dan wij. Mijn vrouw kwam mij altijd van luchthaven Schiphol halen. In de auto praatte ze mij bij, maar thuis moest je allemaal je draai weer vinden met elkaar. Meegaan was geen optie, omdat je veel werkte en daarna zo moe was, dat je alleen maar wilde slapen."

MOOISTE VAK De heren vinden het werk 'elke dag anders, avontuurlijk, verrassend en verslavend'. Athmer junior: ,,Het werk is heel divers en je hebt veel verantwoordelijkheid, die factoren maken het werk leuk en ook tot het mooiste vak."
Athmer senior vult zijn zoon aan: ,,Het is echt het mooiste vak. Er wordt nog steeds hard gewerkt, maar op een andere manier als vroeger. Nu ben je niet zo lang meer van huis en is er meer communicatie met het thuisfront, dat maakt de balans tussen zakelijk en privé ook makkelijker."